Ontkennen, herkennen, erkennen en leven.

Voordat je over een psychische kwetsbaarheid kan praten, ga je door een aantal stadia. De eerste is niet weten, wat voorzichtig overgaat in ontkennen: “NEE ik niet!”. Toch blijven er signalen binnenkomen. Je gaat je verstoppen: “Wat zullen ze wel niet van me denken”. “Ik ben geen zwakkeling”. Hier gaat heel veel energie aan verloren en velen kunnen dat héél lang volhouden. Uiteindelijk red je het niet. Je raakt steeds meer van jezelf kwijt, je raakt steeds meer jezelf kwijt. Ook de volgende stap is eng: Toegeven dat die kenmerken toch echt bij je horen. “Ja, dat ben ik”. Maar hoe ga je er mee om? Wat is het? Wat is het niet? Hoe groot…. Alle eigenschappen hebben naast de negatieve kant een positieve kant. Als je je daarop richt hoef je je niet meer te verstoppen. Hou je energie over. Voel je je completer! Op een gegeven moment roep je: “Hier ben ik !, ik doe het er mee! En ook jij doet het er maar mee!”

Iedereen doet het bovenstaande natuurlijk op zijn eigen manier…. Maar uiteindelijk kan je in de buitenste cirkel met elkaar de verschillen vieren. En ben je open over wat je kan en wat je niet kan of niet wil. Het is geen blijvende status. Je blijft niet continu in de buitenste cirkel. Want het vieren van de verschillen is best moeilijk. Je kan de verschillen niet alleen vieren. En er zijn er nog al wat 😉 Iedereen is verschillend. Iedereen is anders. De VdV vraag van vandaag: “Kan het bij jou op het werk?” De beweging die vier de verschillen voorstaat kan je plotten op de cirkels van herstel. Een organisatie is levend.

Het begint met weerstand ten opzichte van het onbekende. Angst. Medewerkers laten maar delen van zichzelf, de delen die binnen de kaders van de organisatie vallen. Er is wantrouwen. Een reactie hierop in een dergelijke organisatie: ”Wie zegt dat?” “Ja maar dat is bij ons niet zo”….. of stilte. Herkennen en erkennen…. Werken, samen werken en uiteindelijk samenwerken.

De vraag die we moeten beantwoorden en ieder voor zich: Willen we/ik naar echte erkenning en herkenning? Wat is mijn rol? Hoe verhoudt zich die tot een ander?

 

Het kan! Een lange weg met veel hobbels. Praten met elkaar. Maatwerk. Concessies doen. Voorlopers benutten. Mensen met meer reserves aandacht geven. Kleine stapjes. Samen op weg. Vertrouwen. Gunnen. Duurzaam op weg naar een mooi feest. En ook de weg zelf is heel mooi; groei van mensen en organisatie, gelukkiger medewerkers, betere producten.

De olievlek naar een menselijker organisatie wordt groter! En! We staan niet alleen, wij zijn er samen mee bezig.