Mag ik u waarschuwen? Ik denk dat dit een heel onsamenhangend stuk wordt. Vergeef het mij…. Ik zit denk ik dan ook nog midden in….. een liminalefase. Dat is een term die antropologen gebruiken voor hard werken tussen twee wat makkelijker te definiëren stadia.

Voor mij is dat ook een fase waarin ik bezig ben met mijn favoriete uitspraak van Stephen Hawking, welke er op neer komt dat je heel veel informatie moet verzamelen en naar deskundigen moet luisteren, maar dat je uiteindelijk je eigen mening moet vormen. Heb je die mening gevormd en kan je jouw ‘theory of everything’ formuleren dan ben je rijp om het ‘ondertussen’ te verlaten.

Maar goed…. Ik ben er nog niet helemaal uit, toch vind het nu al leuk om u me te nemen in wat me bezig houd.

In dit ondertussen zit ik samen met een groep mensen die zich op een manier ontheemd voelt groeit. Het zijn mensen die zich niet thuis voelen op aarde. Ze zijn een eenling in vol stadion, het muurbloempje op een dansfeest, de excentriekeling …. Zo’n rare die zich onderdeel van de kleinste deelverzamelingen van de mensheid voelt, en daarom vaak dwalend rondloopt tot een ‘soortgenoot’ gevonden is’.

Ik heb best lang rondgelopen tot ik een soortgenoot vond en uiteindelijk bleken ze dichterbij dan ik had durven vermoeden. Mijn reis kreeg richting toen dat gevoel er niet helemaal in te passen een naam kreeg: ADD. Daardoor begreep ik de wereld beter, ik begreep mezelf beter en ik begreep beter waarom ik er niet helemaal tussen paste. Door het naampje begreep ik ook dat er meer mensen zijn zoals ik. JIPPIE! Ik ging braaf aan de Ritalin en was beter in staat om in de ratrace mee te hobbelen. Ik ging mijn verhaal vertellen. Op goede momenten en op momenten dat ik het beter niet had kunnen doen. Ik ging stoeien met termen als openheid, veiligheid, wederkerigheid, kwetsbaarheid en de kracht van die kwetsbaarheid. En ik ging stoeien met betrekken en betrokken zijn. Al doende kwam ik er achter dat er heel veel mensen eenzelfde gevoel hebben: een rondje in een wereld van vierkantjes. Echt veel! Wat opvallend is, is dat heel veel van die ‘rondjes’ termen uit de DSM gebruikten. ‘Weet je ik ben sociaal niet de sterkste, maar ik heb dan ook een vorm van autisme’ of ‘Ik kan dat niet aan, sorry maar ik moet goed voor mezelf zorgen. Ik ben nog niet helemaal terug van mijn burn-out’.

Zinnetjes die zo vaak tegen hen gezegd worden dat ze het geloven of zelfs een gedachte van henzelf zijn geworden. Het is toch juist goed om goed voor jezelf te kunnen zorgen? En met veel van die mensen die sociaal wat onaangepast zijn heb ik fantastische gesprekken, betrokken, open, eerlijk.

Luister naar deskundigen en vorm je eigen mening. Je moet blijven zoeken naar jouw plekje tot niemand in je omgeving zegt dat je een stoornis hebt. Tot niemand in je omgeving je naar een communicatie cursus stuurt omdat je niet verteld krijgt wat er in je hoofd zit. Blijf zoeken naar je niche totdat je niet meer het gevoel hebt dat je zes jaar voorloopt, maar tot je het gevoel hebt dat anderen ook dingen zeggen waar jij wat aan hebt en de dingen die je zegt niet onderaan de to-do-lijst komen.

Als je dan je plek hebt gevonden kan je niet anders dan geven wat jij in je hebt. Ontdek jezelf en voedt de wereld!